و او را به همراه خانواده اش در سال 497 ه - . ق ، به واسط برد و طريقت رفاعى را از جد مادرش ، موسى بن سعد بخارى انصارى ، اخذ نمود . در همان سال ، با دختر دايى اش ، به نام شيخه فاطمه ازدواج كرد و ثمره آن ، چند فرزند شد كه يكى از آنها ، سيد احمد رفاعى است . هنگامى كه فتنه و آشوب فرقه اى بالا گرفت ، به بغداد رفت و در منزل امير مالك بن مسيب در رأس القريه ، سكونت اختيار كرد و مورد توجه كمال الدين بن زنكى ، امير واسط قرار گرفت و پيوسته نزد او محترم بود تا عاقبت در سال 519 ه - . ق ، وفات يافت . در برخى منابع ، نسب وى با دوازده واسطه و در پاره اى ديگر از منابع ، با چهارده واسطه ، به امام هفتم مىرسد كه پيش از اين ، در كتيبه اتاق مرقد ، بدان اشاره شد . « 1 » 29 . شريفه دختر امام حسن ( ع ) / حله / ابوغرق اين زيارتگاه ، درمنطقه « طهمازيه » ، در ناحيه « ابو غرق » ، در فاصله نُه كيلومترى از مركز شهر حله ، قرار دارد . درباره شخصيت مدفون در زيارتگاه ، اطلاع دقيقى در دست نيست . اما نزد عموم مردم ، به نام « شريفه دختر امام حسن ( ع ) » شناخته مىشود . ساختمان زيارتگاه ، داراى اتاق و رواق بزرگ و گنبدى بر فراز آن است و صحن وسيعى نيز آن را فراگرفته است . اين زيارتگاه ، بسيار مورد توجه اهالى حله است و در بيشتر اوقات شبانه روز ، خالى از زائر نيست و مردم منطقه براى شفاى بيمارىها يا قضاى حوايج خود ، به اين بارگاه ، فراوان متوسل مىشوند و بسيارى از آنان معتقدند كه با توسل به شخص مدفون در اين زيارتگاه ، حوايج آنان روا شده است .

--> ( 1 ) . طبقات الاولياء ، ص 93 ؛ العبر ، ج 3 ، ص 75 ؛ طبقات الشافعية الكبرى ، ج 2 ، صص 88 و 89 ؛ ريحانة الادب ، ج 4 ، ص 186 ؛ العقد اللامع ، صص 400 و 401 .